بی چاره هرزه گرد شهر من
که خیال می کرد می تواند یک بار هم شده
عشق باکره اش را٬
به نامردمان شرف باز٬
عرضه کند...!
عشقش را لگد کردند وتنش را
بوی تند عطرهای تن فروش
آلوده ترش کردند.
سبک درد و بی دغدغه٬
گریه می کرد و ترانه می فروخت.
لای نازک جامه اش را٬
بر تن کبودش
می فشرد تا مبادا
نگاهک ارزان خری٬
حیثیتش را٬
لکه دار کند...!
این را فهمیده بود٬
عمر روزهای آزادی اش تمام می شود.
این را لمس کرده بود که دست های ناپاک روزی و لحظه ای٬
در اوج تنهایی همیشه مبهم اش٬
تنش را خاک کنند.
هرزه گرد عاشق شهر من٬
مدت هاست
رنگ آبی آسمانش را٬
به رنگین کمانی در ناکجا آباد٬
فروخته است!
امشب٬
که مست های بی خبر٬
گرد خاکستری جمع می شوند٬
یک نفس سپید می شود.
هرزه گرد شهر من
پیغام داده بود٬
از آسمان٬
جرعه ای شرف٬ خریده بود...!
در تو٬
آرام آرام٬
حل می شوم.
مثل حبه قندی در آب...!
در نگاهت٬
آرامتر٬
می گذرم...!
مثل٬
شمعی در مسلخ شعله های سرکش و آتشین...!
حالا که همبوسه با توام٬
آسمانم را٬
بشوران!
رنج هایی کشیده ام
تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
تکراری و بی حوصله٬
رنگ حاکستری
می گیرند٬
شبانه کابوسهای مرده ام را
دفن می کنم.
هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
از دل بی انتهایش
ستاره ها را
حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
برساند
وآنجا تبلور عشق را
با چشم های بی حسادتم
تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
چگونه هق هق ات را
امید می دهی...!
این روز های بی کفایت٬
دقیقه ها را فنا می کنند...
ومن
در حسرت یک جمله تازه ام
تا باور هایم را
خنجر نزند...
مدت های مدیدی است که
ستاره ات را
دیگر در شب های پوسیده
پیدا نمی کنم
گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
من می دانم امشب هم
-مثل تمام شب های خاکستری -
بارانی نمی بارد...!
سر درد های مزمن٬
در سرم فواره می زند...!
لذت چند سیگار نخ نما٬
در تنم دوره می شود...!
به اسم تو می رسم٬
پلکهایم می پرد...!
...
شب بخیر آسمان من!
هیچ وقت برای جدا شدن از شعر تصمیم نگیر. تو در جایگاهی نیستی که تصمیم بگیری. خود شعر تصمیم میگیرد که با تو راه بیاید یا پشت سرت...
این را یکی از دوستانم گفت و من بی آنکه بدانم وبپرسم "پس جایگاه من کجاست ؟" تصمیم گرفتم دیگر تصمیم نگیرم!!!
این آخرین ورق از دفتر شعر های سپیدم است!
دیگر برای ادامه این اشعار نه حوصله ای در خویش می یابم ٬نه انگیزه ای!
دیگر قلمم فاتح بی چون و چرای صفحاتم نیست...
تقصیر کسی نیست
تقصیر هیچ کس
که لمس نمی شوم
مدتیست
یائسه مانده مادیان مدادم
کرّه نمی زاید
وسفید مانده این صفحه ی تاریک...
در پایان از همه دوستانی که در این مدت بغض هایم را در آغوش کشیدند وزیر رگبار تند گریه هایم تاب آوردند سپاسگذارم...
افسوس!
بیهوده تقلا می کنم...!
بیهوده شعر سُرخ می کنم.
بیهوده می گویم: تاریکم!
برهوت شاعرانه های من را ،
خارو خاشاکی هم نیست.
امشب ، چقدر دلتنگم!
از صحن دایره چشمان ات
عبور که می کنم
چراغ های فاصله٬خاموش است.
دستانت را که می سرایم
نمازم٬ نورانی می شود.
دیشب ٬خواب فرشته ای را می دیدم
که به عروسک های رنگ پریده٬رنگ می فروخت
وشعر های مرا هم رنگ آمیزی می کرد...!
صبح که بیدار شدم
جای دستان معطر تو بر آینه
نشسته بود
و
بر لب های تشنه ام٬
بوسه ای سرخ...
یادت باشد!
امشب که می خواهی بخوابی
یک ستاره بر دامن ام بیاویز...!
بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬
می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
لای گریه ها ی معصوم دخترک گیسو بریده ای٬
ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
می فروختم!
حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
برایم نوحه ای بخوان!
حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان شهر بی احساس توام!
ساعت ها از زیر دقیقه های پر حجم٬
عبور می کنند ویک مرد٬
شبیه تمام نیم کره های کسوف کرده٬
سایه اش را زیر رد اشکهایم ٬چال می کندو چقدر دست هایم از آرزو های روشن٬
لبریز است!!!
می خواستم بار ها شبیه (( تو )) گریه هایم را روی صفحه چشمانت
رنگ کنم!
می خواستم شب هایم را با بوسه های لب سوز ات ٬شور کنم!
من!از تمام مرز های بی هویت که می گذشتم٬
(( تو )) را داشته ام!
چند وقت است در تو یکی شده ام و زیر باران با گریه ها
به پابوس آسمان رفته ام!
قرارمان با چند نقل و هل هله در مصاف نامرادی ها شد٬
در کنار دست هایی که سالهاست بوی نم اشک های تو را می دهد!
می گویند مرد که گریه نمی کند و من٬
خوش بختی ام را زیر شره های اشک های تو٬
پیدا کردم !
تو٬
سال ها با منی اما من٬
تنم را با تو ساخته ام!
اعتبار این شعر های ورق زده٬
دست های تو شد!
حالا با نامرادی های روزگار بی حساب!
تو که اینجایی دیگر اسمان را نذر کردن برای چه؟
آسمان٬ دست های بی ادعای توست!
تو که این روزها عجیب بوی "بهشت" می دهی!
چقدر دنبالت گشتم و از تو هیچ خبر نبود...!
سرم سر گیچه می رود...!
نفس هایم رو به آخر است...!
این آفتابگردان کوچک فقط نگاهت را می خواهد...!
اما دریغ از قطره ایی!
یادت نبود قبل از رفتنت بگویی٬
شبهای زمستانی دلت "قطبی" است؟؟؟؟
